หลังจากขนกระเป๋าและคนทั้งหมดสิบชีวิตขึ้นรถตู้สีดำขนาดใหญ่แล้ว
อิจิกับมิอากะเริ่มหยิบขนมที่ทำไว้เมื่อเช้าขึ้นมาส่งต่อรอบรถที่ไปได้ไม่ถึงครึ่งทาง

ภายในรถนั่งกันเต็มพื้นที่ โดยมีเบาะสิบเบาะล้อมเป็นรูปตัวยูแบบสามสี่สาม
(ซ้ายสามเบาะกลางสี่เบาะขวาสามเบาะ) ฝั่งซ้ายมีสามพี่น้องชาน ตรงกลางมีฮิโรกิ มิอากะ อุซึมุ ฮิคารุ
ส่วนฝั่งขวามี เซ็ตซึยะ มิคามิ และอิจิ มีโต๊ะตัวเล็กๆอยู่ตรงกลางโต๊ะที่กำลังเต็มไปด้วยขนม

บรรดาของหวานถูกส่งต่อไปเรื่อยๆจนหยุดที่อุซึมุ ที่รับมากินไม้หนึ่งก่อนส่งเข้าปาก น้ำจิ้มติดอยู่ที่มุมปากน้อยๆ

"เลอะแล้วนะยูจัง"มิอากะชี้ตรงมุมปากของอุซึมุแล้วส่งกระดาษเช็ดปากให้

"ไม่ต้องมั้งมิอากะ"ฮิคารุที่นั่งอยู่เอื้อมมือมาเช็ดให้ ด้วยความเป็นคนไม่ได้คิดอะไรมากเลยโดนสายตา
เสียดแทงสองคู่มองอยู่แบบไม่รู้ตัว

เซ็ตซึยะหยิบมันฝรั่งทอดขึ้นมาจิ้มๆใส่ปากเรียวของร่างบาง พร้อมกับทำเสียง"อ่ะ อ้าาาาาาม"
ไปด้วย ฮิโรกิที่เห็นภาพบาดตาเลยเอาซากุระโมจิป้อนมิอากะบ้าง ทำให้ในรถเริ่มอึมครึมทันที

สองแฝดชานเห็นไอมาคุในรถจึงเริ่มเล่นอะไรแผลงๆทันที

"เรามาเล่นเกมกันดีกว่า"ซาเอะเสนอ"ดีมั้ยคะ?"พลางมองทุกคนไปด้วย ทุกคนพยักหน้า

"เกมนี้ชื่อเกม'เป่า ยิ้ง ฉุบพูดจริง'นะจ๊ะ ง่ายๆเลย จับคู่กันก่อน
แล้วใครฉุบแพ้ คนแพ้ต้องพูดความจริงมาหนึ่งอย่าง จับคู่โดยโอน้อยออกนะจ๊ะ"

ในรถที่เริ่มหาอะไรทำก็กระตือรือร้นขึ้นมา ผลจับคู่คือมิอากะคู่กับอิจิ ซาเอะคู่กับฮิโรกิ ซาอิคู่กับเซ็ตซึยะ ซายะคู่กับฮิคารุ และมิคามิคู่กับอุซึมุ

"เอาล่ะนะ เริ่มที่คู่มิอากะจังกับอิจินะ เป่า ยิ้ง ฉุบ!"มิอากะออกกรรไกร อิจิออกกระดาษ
"ว๊ายยยยยยยย จะพูดวามจริงอะไรดีเนี่ย เอาเป็นว่า ฉันสวยที่สุดในรถคันนี้ละกัน"ทั้งรถทำหน้า
เซ็งโลกขึ้นมาทันตาเห็น

"เป่า ยิ้ง ฉุบ !"คู่ของซาเอะกับฮิโรกิต่อมา ผลคือฮิโรกิแพ้
"เก็บไว้หลังฉุบกันหมดแล้วนะคะ"ซาเอะทำตาใส

ต่อๆมาก็เริ่มฉุบกันเรื่อยๆ คนที่ต้องบอกความจริงต่อจากฮิโรกิคือเซ็ตซึยะ ซายะ และอุซึมุ

"เอาล่ะฮิโระคุงบอกเลยๆ"ซาเอะคะยั้นคะยอ ฮิโรกิเริ่มทำหน้าบอกไม่ถูก

"คือ...."หน้าของเขาเริ่มร้อนผ่าว"ผมชอบสัตว์ตัวเล็กๆอย่างแมวน่ะ"คนอื่นๆเริ่มหัวเราะคิกคัก
"มันไม่ตลกนะ"เขาหันหน้าไปทางอุซึมุที่หัวเราะอยู่ ร่างบางเงียบกริบลงเหมือนปิดเสียงไป

"ต่อไปก็ผมสิ"เซ็ตซึยะเอ่ย"ผมความจำเสื่อมน่ะครับ จำได้แต่ชื่อตัวเองเลยไม่มีความจริงจะบอก"เขา
เกาหัวแกรกพลางยิ้มแหะๆ แล้วทั้งรถก็เงียบลงทันทีที่มาถึงตาของซายะ

"ฉันเหรอ"เธอมองไปรอบคัน สายตาอยากรู้มากมายของพนักงานจ้องเป๋ง
"เอ่อ...ฉันกลัวที่สูงน่ะ"เจ้าของร้านบอกง่ายๆ เหล่าพนักงานผู้อยากรู้ด้วยใจจดจ่อถึงกับห่อเหี่ยวไป
นึกว่าจะได้รู้อะดีๆทีพนักงานคนอื่นไม่รู้ซะอีก

สุดท้ายคืออุซึมุที่กำลังคิดหน้าเครียดว่าจะบอกความจริงอะไรดี
"ยังไม่มีลูกค้าในร้านกับพนักงานบางคนรู้เลยครับว่าผมเป็นผู้ชาย"
เสียงหัวเราะของเซ็ตซึยะดังขึ้นก่อนไครเพื่อนจนเป็นที่สนใจ

"นี่ถ้ายูจังเป็นผู้หญิงจริงๆผมขอเป็นแฟนไปแล้วนะ"คนตัวโตได้ยินถึงกับหันมาจ้องเขม็ง
เจ้าของรอยยิ้มแสนกวนนั่นจนคอแทบเคล็ด

ผ่านไปได้ราวสามชั่วโมง บรรยากาศนอกรถเริ่มเปลี่ยนเป็นน้ำทะเลสีฟ้าใสกับทรายขาวละเอียด
กลิ่นเกลือโชยเข้ารถมาจางๆ อุซึมุเปิดกระจกรถออกไปรับลมทั้งๆรถยังแล่น

"ทะเลล่ะ ถึงแล้วๆๆๆ"แว่นกันแดดสีน้ำเงินเข้มประดับอยู่บนใบหน้างามเกินหญิงกลับเข้ารถมา
บอกทุกคนด้วยเสียงตื่นเต้น ผ่านไปได้อีกสิบห้านาทีก็ถึงรีสอร์ตขนาดกลางตั้งอยู่ติดทะเลแต่มีต้นไม้ขึ้นร่มรื่น

คนขับรถนำรถตู้จอดหน้ารีสอร์ท พนักงานชายหญิงมาต้อนรับเป็นแนวยาวเริ่มหยิบกระเป๋าลงจากรถส่งให้
ถึงห้องพักของทุกคน

"เกมมันเพิ่งจะเริ่ม ผ่านมาแค่เติมเชื้อไฟเฉยๆ"มิคามิหัวเราะคิกพอให้ไม่มีใครได้ยิน

---

By : Saya

ยู มาต่อครับ

สงสารไอ้ฮิคกี้มันเลยมาต่อให้

ไม่ง้นมันคงต้องแต่งสี่ตอนรวด(ขอบใจฉันซะนะไอ้เพื่อนรัก)

---

เมื่อพวกนายใหญ่เดินออกไปกันแล้ว ฮิโรกิก็หันมาเล่นงานเจ้าตัวเล็กข้างๆทันที

"นี่แน่ะ" ร่างสูงผมสีทองหันมาดึงแก้มของคนตัวเล็กคืน

"โอยยยยยยย" ร่างบางร้องออกมาเสียงยาวเมื่อร่างสูงไม่ยอมปล่อยมือออกจากแก้มขาวๆที่ตอนนี้เริ่มจะเป็นชมพูแล้ว ตากลมโตปิดสนิทเพราะความกลัว จริงๆมันก็ไม่ได้เจ็บอะไรมากมาย (ฮิโรกิแกกล้าทำเคะแรง นายก็ต้องเจอฉันฆ่าละเฟ้ย)

"ไอ้บ้า มันเจ็บนะ" แทบจะในทันทีที่ฮิโรกิปล่อยมือ เจ้าตัวแสบก็ถูแก้มแดงๆของตัวเองทันที เมื่อเห็นอย่างนั้นมือเรียวของฮิโรกิก็ไปดันหน้าผากของยูเบาๆทีหนึ่งด้วยความหมั่นเคี้ยว (หมั่นเคี้ยวก็ฝั่งมันซิเคอะ ฝั่งไปตรงซอกคอขาวๆนั้นน่ะแหละ)

"แสบดีนัก หน้าตัวเองก็ไม่ยอมหยิก...ฉันไม่เอาคืนมากกว่านี้ก็ดีแค่ไหนแล้ว" ฮิโรกิว่า(เอาคืนมากกว่านี้เอาอะไรละตัว หยิกจูบๆ กรี๊ด)

"ยูจังเจ็บตรงไหนรึเปล่าครับ ไหนดูซิ" เซ็ตซึยะเดินไปคว้าไหล่ของร่างบางให้หันมาที่ตัวเองช้าๆ

"นี่ๆ แดงไหมอะ" ร่างบางปัดผมที่ปิดที่ข้างแก้มออกอย่างลวกๆแล้วโยนใบหน้าเข้าไปใกล้ มือเรียวของเซ็ตซึยะถือโอกาสเกลี่ยแก้มนุ่มๆนัดเพื่อเป็นการปัดผมที่เหลืออยู่ให้ไปทัดหูของร่างในกำมือ

....โว้ย...ทนดูไม่ไหวแล้วนะ....ฮิโรกิกระชากแขนของร่างบางออกมาจากห้องนั้น จนทำคนตัวเล็กเดินเซตามแรงลาก หัวเกือบจะหลบขอบประตูแทบไม่ทัน เมื่อร่างบางตั้งหลักได้ ก็เริ่มที่จะพยายามขัดขืนจากการลัดกุมนั้นทันที

"ปล่อยนะ ฮิโรกิ บอกให้ปล่อยไงเล่า"ร่างบางพยายามสะบัดมือนั้นออก แต่ไม่เป็นผล

เมื่อฮิโรกิมาถึงห้องแต่งตัว เขาก็ผลักร่างบางเข้าไปพร้อมตัวเขาด้วย ก่อนจะไม่ลืมปิดประตูล็อค

"นายบ้าอะไรของนายน่ะ ตั้งแต่ที่เซ้ตซึยะเข้ามาแล้วนะ" ยูโวยวานทันทีที่ฮิโรกิหันมามองเขา

"บ้าเรอะ ฉันซิต้องถามนายมากกว่า" ฮิโรกิโวยวาย

"ฉันทำอะไรไหน นายบอกมาซิ" ยูขึ้นเสียงไม่หยุด ก็เขาทั้งโดนลาก ดึงดึง โดนพลักเหมือนเป็นตุ๊กตาเลยนิ

"ตั้งแต่หมอนั้นมา นายก็เอาแต่สนใจมัน นายจะยั่วมันไปถึงไหน" ฮิโรกิไม่ว่าเปล่า มือทั้งสองข้างพลักให้ร่างบางติดกับผนังห้องแล้วกดไหล่บางนั้นไว้ไม้ให้หันไปไหน

"ฉันไม่ได้ยั่ว แต่ถึงฉันจะยั่วก็ไม่เกี่ยวอะไรกับนาย!" ร่างบางว่าทั้งดิ้นทั้งพลักแต่ก็สู้แรงคนตรงหน้าไม่ได้

"....." ฮิโรกินิ่งอึ้งไปชั่วครู่

...ใช่ซิ มันเกี่ยวอะไรกับฉัน...ฉันเป็นแค่คนที่ไม่สำคัญในสายตานายเท่านั้น... มือที่กดลงบ่นไหล่ของร่างบางนั้นค่อยๆลดแรงกดช้าๆ

"ถามหน่อยเถอะ นายเห็นฉันเป็นอะไรกันแน่ฮิโรกิ เห็นฉันเป็นของเล่นของนายหรือไง ห่ะ!" ดวงตาดุๆของร่างบางจ้องเขม็งไปยังใบหน้าที่อยู่ในความมืด แต่ทว่าเขาก็ยังคงมองเห็นมันเป็นภาพรางๆ(ด่าแล้วต้องจูบ ฮิโระเอาเลย เฮ้ยตรูก็เชียร์เจงวุ้ย)

"...." ฮิโรกิก้มหน้านิ่ง ในขณะที่ยูฟึดฟัดเดินออกไป

"ยูจัง...." เสียงที่ฮิโรกิเกลียดดังขึ้น ฮิโรกิเดินออกมาจากห้องแต่งตัว ยูเดินออกไปจากร้านกาแฟที่ปิดบริการแล้วนั้นออกไปยังถนน

"นายรู้ไหม การที่นายเกลียดฉัน ฉันเข้าใจดีแต่อย่าลงกับอุซึมุ เขาไม่ใช่สิ่งของๆนาย" เซ็ตซึยะหันมาทำตาดุใส่ฮิโรกิก่อนจะสะดหน้าเดินออกจากประตูนั้นไปเช่นกัน

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เช้าวันต่อมา ทุกคนมากันพร้อมเพียงตามเวลานัด เหลือแค่สองไอดอลที่หายไป

"สองคนนั้นไปไหนนะ" ซาเอะบ่นพร้อมเดินไปเดินมาเพราะเธออยากจะออกเดินทางไวๆ

"ฮิโรกิมาสายน่ะไม่แปลกหรอกนะ" มิคามิพูดก่อนจะมองไปตามทางที่ไร้ผู้คน แต่สักพักเงาของร่างสองร่างที่เดินห่างกัน(อย่างแรง)ก็เดินมาทางพวกเขา

ร่างบางในชุดเสื้อกล้ามสีดำ ที่คอมีแว่นตากันแดดสีน้ำเงินเกี่ยวไว้กับคอเสื้อ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงส่วนอีกข้างก็สะพายเป้ขนาดป่านกลางเอาไว้

ร่างสูงผมทองในชุดเสื้อเชิตสีขาว กางเกงขาสี่ส่วนสีดำแดง มือก็ถือกระเป๋าเสื้อผ้ามา

"สองคนนั้นเป็นอะไรน่ะ เกลียดกันมาแต่ชาติปางไหนเนี่ย" ซาเอะเห็นก็พูดขึ้นมา

"ป่าวนี่ครับ" ยูพูดก่อนจะส่งกระเป๋าให้คนขับรถของซายะ

"......" ฮิโรกิมองแผ่นหลังนั้นนิ่งเงียบ ก่อนจะส่งกระเป๋าให้คนขับรถอีกคน(มีสองเพราะเป็นตัวสำรอง เพื่อเวลาใครง่วงไงเคอะ)

---

การเดินทางมันจะสงบสุขไหมเนี่ย เมื่อสองเพื่อนสนิททะเลาะกันไปกันอย่างนี้

แล้วยูจังของป๋าจะเป็นไรไหมเนี่ย

โชคดีนะลูกรัก / กัดผ้าเช็ดน้ำร้องไห้

ไม่ต้องเอาฮิโระยูนะ ขอปฏิเสธจริงๆ ไอ้ฮิคกี้มันยังกลัวเลย

ต่อไปพวกแกก็แต่งเซ็ตให้เป็นคนดีได้แล้วนะ ชิส์

แต่งโดย - เจ้าชายปลาทอง ยู ก๊าก

edit @ 2007/04/21 18:54:35

คุยกันสักนิดก่อนเข้าเรื่อง

คราวนี้ตาผมแต่ง hikaru เฮ้อๆๆ โดนซายะจังด่าแน่เลยที่...เอ่อ...ช้าไปนิดแต่เรามาต่อแล้วน่ะ

เนื่องด้วยหลบไปเสียใจนิดหน่อย....โดนท่านพ่อบังเกิดเกล้าด่าว่า โง่ไม่มีสมอง เฮ้อๆๆ

ก็เลยไม่อยากเล่นคอมให้พ่อโกรธอีก....พอจะเล่นไอ้คุณพี่ที่รักยิ่ง ดันมาแย่งคอมไป

แล้วก็ติดเรียนครูสมศรีอีกตั้งแต่จันทร์-เสาร์.........ตอนนี้ได้แต่บอกว่า.......โครตเหนื่อยอ่ะ.............

หวังว่าซายะคงไม่โกรธเราน่ะ.....เราขี้เกียจแต่ง4ตอนรวด(เรื่องของเรื่องว่างั้นเถอะ)

เอาล่ะไปอ่านกันเถอะ....DOUZO

เนื่องในตอนนี้ร้าน Coffee Cafe เริ่มจะกลายเป็นร้านน้ำชากลายๆไปแล้ว เพราะสาเหตุมาจากคอเล็กชั่นใหม่รับหน้าร้อนจากน้องชาย และน้องสาวอันบังเกิดเกล้าที่รักยิ่งของเจ้าของร้านเป็นคนครีเอทขึ้นมา และยังตกแต่งร้านให้มีสไตล์ความเป็นญี่ปุ่นมากขึ้นโดยการนำต้นไผ่มาประดับตกแต่ง และยังปรับประตูให้เป็นแบบบานเลื่อน.....ส่วนเมนูก็มีการเพิ่มรายการอาหารมากยิ่งขึ้น เช่น ชา ดังโงะ ไดฟุกุ และ ขนมเซมเบ้ ซึ่งเป็นขนมเก่าแก่ของญี่ปุ่นก็ว่าได้.....แต่อย่างไรก็ตามกาแฟก็ยังเป็นจุดเด่นและเป็นของขึ้นชื่อของร้านแห่งนี้เช่นเดิม......

ยูจังครับ ให้ผมช่วยน่ะครับเช้านี้ก็เหมือนเช่นเดิม ตั้งแต่ร้านน้ำชาย้ายถิ่นฐานมาตั้งรกรากมาทำงานร่วมกับร้านกาแฟ

เอ่อ....ไม่เป็นไรหรอกครับ เซ็ตซึยะซังผมทำเองได้ยูกำลังจะนำเก้าอี้ลงมาจากโต๊ะเพื่อที่จะตั้งร้าน แต่ก็ต้องถูกร่างสูงของเซ็ตซึยะเพื่อมาช่วย..หรือเรียกอีกอย่างว่ามายุ่งก็เป็นได้

ไม่เป็นไรครับผมเต็มใจช่วยทั้งสองพลัดกันแย่งเก้าอี้ตัวนั้นกันไปมา ทั้งๆที่มีเก้าอี้ตั้งหลายตัวนอนรอเพื่อที่จะมีคนยกมันมาตั้ง

ในที่สุดสงครามการแย่งเก้าอี้ของทั้งสองก็เป็นอันยุติ..........แต่แค่เปลี่ยนจากสงครามการแย่งเก้าอี้ของทั้งสองมาเป็นทั้งสามมันจะฟังดูดีกว่า เพราะฮิโรกิออกมาจากหลังร้านแล้วมาช่วยแย่งเก้าอี้ไป

มา...ฉันช่วยยกดีกว่าน่ะยูจังฮิโรกิเดินมาพร้อมรอยยิ้มที่นานๆทีจะมีให้ดูของหนุ่มหล่อตรงหน้า

เดี๋ยวก่อน!ฉันมาช่วยก่อนน่ะ.....ยูจังครับเดี๋ยวผมช่วยยกให้ดีกว่ายูทำได้แต่มองซ้ายมองขวาระหว่างฮิโรกิและเซ็ตซึยะที่กำลังเล่นเกมจ้องตากันอยู่

..........อะไรว่ะสองตัวนี้ผมแค่จะยกเก้าอี้ลงทำไมๆต้องมาแย่งงานผมด้วย ฮือๆๆพระเจ้าช่วยผมที่.......

หึๆๆได้ตามคำขอและแล้วผู้ที่มาช่วยยูไม่ใช่พระเจ้าหรือพระอินทร์ พระพรหมหน้าไหน....แต่เป็นซายะจัง เธอเดินออกมากับมิคามิพร้อมโบกพัดขนนกของเธอไปมา....และยิ่งในช่วงนี้เป็นหน้าร้อน คุณเธอเลยยิ่งโมโหง่าย

นี้พวกเธอทั้งสามไม่มีตารึไง ถ้ามีก็ช่วยแหกตาที่เท่ากับเม็ดก๋วยจี๋ของพวกเธอเสียหน่อย......เก้าอี้น่ะมันมีตั้งหลายตัว จะแย่งหาพระแสงคาบค่ายกันรึไงสงสัยคงต้องเพิ่มกฎของร้านอีกข้อว่า ช่วงหน้าร้อนอย่าไปแย่มหรือทำให้ซายะโกรธมิฉะนั้นแล้ว....ฮึๆๆๆจะโดนมิใช่น้อย

คร้าบบบบ~~.......ทั้งสามขานรับกันอย่างพร้อมเพรียง เพราะพวกเขายังอยากที่จะอยู่ในโลกอันแสนสวยงามนี้ต่อไป

++++++++++++++++++++++++++++

ว้าววววว~~~น่ากินจังเลยครับ มิอากะซังเสียงที่ดังออกมาจากร่างบางที่วันนี้ใส่ชุดยูคาตะสีชมพูลายดอกซากุระ

มิอากะซังทำอาหารเก่งจังเลยน่ะครับยูเอ่ยปากชมพร้อมกับมองขนมซากุระโมจิที่มีรูปร่างหน้าตาน่าทาน ซึ่งเจ้าตัวตอนนี้คงไม่รู้ตัวหรอกว่าน้ำลายตัวเองเริ่มย้อยออกมาจากปาก

ยูจังจ๊ะ ซากุระโมจิไม่ต้องการน้ำจิ้มหรอกน่ะจ๊ะมิอากะหันมาเห็นพอดี แต่ก็ไม่ได้ดุอะไรออกจะยิ้มขำกับร่างบางตรงหน้าเสียด้วยซ้ำ

เอ่อ...ขอโทษครับ แล้วนั้นมิอากะซังทำอะไรอยู่ครับยูรีบปาดน้ำลายทิ้งพร้อมกับรีบเปลี่ยนเรื่องทิ้งในบัดดล แล้วหันมาสนใจสิ่งที่อยู่ในมือของมิอากะ

อ่อ...นี้น่ะรึจ๊ะ มันเป็นแป้งโมจิเอาไว้ทำดังโงะน่ะจ๊ะ มาทำด้วยกันไหมจ๊ะมิอากะหันมาอธิบายสิ่งที่อยู่ในมือตนพร้อมกับชักชวนร่างบางให้มาทำด้วย.....ยูรีบพยักหน้าทันทีแล้วเตรียมตัวที่จะเข้าไปช่วย(ยุ่ง) แต่อยู่ดีๆร่างกายกลับขยับไม่ได้ เพราะสาเหตุมาจากมิคามิเอามือมาจับหัวยูเอาไว้

ยูจังจ๊ะ เมื่อไรจะเอาขนมไปเสริฟให้ลูกค้าสักทีล่ะจ๊ะแม้ถ้อยคำที่ใช้จะหวานชวนลื่นหู แต่น้ำเสียงกลับแฝงไปด้วยไอสังหารซึ่งมันเริ่มแผ่ซ่านออกมาให้คนที่แถวนั้นแทบกลืนน้ำลายลงคอกันไม่ลงเลยทีเดียว

คร้าบ~มิคามิซังผมจะรีบเอาไปเสริฟเดี๋ยวนี้เลยครับ

เสริฟเสร็จแล้วช่วยไปบอกทุกคนด้วยว่า ถ้าทำงานเสร็จแล้วช่วยไปประชุมพลที่ห้องซายะจังด้วยมิคามิพูดกับยูเสร็จก็เดินออกไปทิ้งให้ร่างบางทำหน้างงอยู่คนเดี่ยว....แค่เราอู้นิดหน่อยกะจะสังหารหมู่เลยเหรอ เฮือก อาเมน.....

++++++++++++++++++++++++++++++++++

---เลิกงาน---

พนักงานในร้านที่ต่างพากันหนีไปเมื่อรู้ข่าวว่าพวกเจ้เรียกประชุมพล ซึ่งตอนนี้คนที่ยังใจกล้ายืนหยัดอยู่หน้าห้องที่ไว้เรียกประชุมในเย็นวันนี้มีกันเพียงแค่ 6 คน นั้นก็คือ ยู ฮิโรกิ เซ็ตซึยะ มิอากะ อิจิโกะ และ ฮิคารุ

เนื่องด้วยพนักงานใหม่จากร้านน้ำชาคงยังไม่รู้ถึงความสยองของห้องนี้ แต่พนักงานเก่าอย่าง ยูกับฮิโรกิ ซึ่งตอนนี้ยืนสั่นเป็นเจ้าเข้า พร้อมงัดบทสวดจากวัดพระรอดกับพระอาจารย์โกยที่ไม่รู้เอามาจากไหน แต่ของท่องไว้ก่อน

"นี้พวกเธอสองคนเป็นอะไรน่ะ ทำไมไม่เข้าไป"เสียงอันแหลมช่างบาดแก้วหูคนฟังเอ่ยขึ้นมา จะเป็นใครไม่ได้นอกจากอิจิโกะผู้มาดหมั่นในตัวเองว่าฉันสวย โดยที่เธอเอาแต่ส่องกระจกไม่สนใจอาการผีเข้าของทั้งสอง

"ถ้างั้น...เธอก็เข้าไป...ก่อนสิ"เสียงยูที่สั่นจนน่ากลัวเอ่ยให้กับอิจิโกะที่ตอนนี้มุ่งหน้าไปที่ประตูแล้วเปิดมันโดยไม่มีการเคาะประตูให้สัญญาณ ซึ่งถือว่าเป็นมารยาทอย่างหนึ่งที่สมควรทำอย่างยิ่งกับเจ้าของร้านแห่งนี้

"อ้าว....ทำไมมากันแค่นี้ล่ะ ฉันนัดประชุมทั้งร้านไม่ใช่เหรอยู"มิคามิเงยหน้าออกมาจากคอมพิวเตอร์ที่กำลังนั่งคิดงบประมาณของร้านอยู่ โดยมีซายะนั่งคุยโทรศัพท์อยู่ที่เก้าอี้ประจำตำเหน่ง ส่วนซาอิกับซาเอะกำลังนั่งออกแบบเสื้อผ้าอยู่ที่โซฟาข้างๆกัน

"ช่างมันเถอะ ปล่อยพวกที่กลัวจนหางจุกก้นกลับบ้านไปเถอะ เดี๋ยวฉันมีรางวัลให้พวกนั้นเอง"ซายะวางหูโทรศัพท์ลงพร้อมกับหันมาคุญกับผู้กล้าทั้ง 6

"แล้วซายะซังมีอะไรกับพวกผมเหรอครับ ถึงได้นัดมาประชุมกัน"ฮิคารุเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"ก็ไม่มีอะไรมาก....ฉันก็แค่เห็นพวกเธอทำงานกันงกๆ ฉันกับมิคามิเห็นว่าใกล้ถึงช่วงเวลาเปิดเทอมแล้ว จึงจองโรงแรมพักตากอากาศเอาไว้ เลยคิดว่าจะพวกเธอคงจะได้คลายเครียดกันบ้าง"ยูหันไปหยิกฮิโรกิในทันทีที่ได้ยิน

"โอ๊ย!!!เจ็บน่ะ"ฮิโรกิรีบเอามือไปจับที่แก้มข้างที่โดนหยิก ซึ่งตอนนี้กลายเป็นรอยสีแดง

"..........โอ้!!!!แม่เจ้าไม่ได้ฝันไปใช่มั้ยเนี่ย"ยูที่ตอนนี้ทำหน้าอึ้งๆแล้วหันไปมองฮิโรกิที่ยังเอามือลูบแก้มข้างที่โดนหยิก.....ฮ๊า!!!คนอย่างซายะกับมิคามิเนี่ยน่ะ ที่จะต้องเสียเงินไปโดยที่ไม่ได้มันคือมา โกหกน้า~~

"เอาล่ะอย่างที่ซายะบอกเราจะไปกันพรุ่งนี้เวลาตี5ครึ่งมาให้ตรงเวลาด้วยล่ะ"มิคามิมองนาฬิกาไขลานของตน ก่อนจะมองหน้าแต่ละคนเรียงตัว โดยที่สายตาบอกเป็นนัยว่า.....อย่ามาสายเชียวน่ะไม่งั้นน่าดู.........

"เลิกประชุมได้.......แล้วเจอกันพรุ่งนี้น่ะทุกคน"ซายะเดินออกจากห้องพร้อมกับซาอิและก็ซาเอะ หลังจากนั้นมิคามิก็เดินตามไป

........................แล้วพรุ่งนี้จะต้องเจออะไรอีกเนี่ย...............................

เฮอะๆๆจบสักที ก่อนจบเอารูปมาให้ดูนิดหน่อย ถือว่าเรียกน้ำย่อย

อันนี้เป็นรูปซากุระโมจิ เหอะๆๆน่ากินดีจังอยากกินจัง

ส่วน2รูปนี้เป็นดังโงะ ใช้แป้งโมจิมาปั้นแล้วเอาไปย่างเสร๊จปุ๊ปก็เอาน้ำเชื่อมมาราด

ไปก่อนน่ะจ๊ะ

edit @ 2007/04/19 00:39:09