เวลาผันแปรไปจนเข้าถึงยามวิกาลอันงดงาม...ชายหาดขาวที่วุ่นวายเมื่อกลางวันเข้าสู่ความเงียบสงบไร้ซึ่งผู้คน...เว้นแต่ร่างบางเจ้าของเรือนผมสีดำเป็นประกายที่เดินเล่นล้อกับเกลียวคลื่นอยู่ริมชายหาด ดวงตาคู่งามเหม่อมองทิวท้ศน์ทะเลยามราตรี ไล่ไปยังดวงจันทร์สีเหลืองนวลบนฝากฟ้า...

......นี่มันนานเท่าไหร่แล้วนะ.....ที่เราได้มาเที่ยวแบบนี้.............

ร่างบางรำพันในใจ.....ภาพของเรื่องราวที่ผ่านมาไหลเข้ามาในหัวสมอง....ทำให้ยูหลับตาลงช้าๆ

ภาพของความโศกเศร้าที่พ่อแม่จากไป....

ภาพที่คุณยูโกะรับเขามาเลี้ยง....

ภาพของผู้คนที่ผ่านเข้ามาทักทายในร้าน....

ภาพของเพื่อนๆที่ทำงานด้วยกัน...ถึงแม้จะทะเลาะกันบ้าง....แต่สุดท้ายก็ลงท้ายด้วยรอยยิ้มเสมอ..

...และ...

ภาพของ"เค้า"......คนที่........ทะเลาะด้วยกันเสมอ.........

ทั้งๆที่"เค้า"....แกล้งเราทุกครั้งที่มีโอกาส.....

...คอยแต่เหย่ให้อารมณ์เสีย......

แต่นั่น......

...กลับทำให้เราอบอุ่นอย่างบองไม่ถุก.........

.....กลับทำให้รู้สึกว่า...ขาด"เค้า"ไม่ได้............

ทำไม?....ทำไมกัน?......

นี่มัน.......หมายความว่ายังไงก็นะ................................

....................................................

.......................................

..............................

.....................

.................

...........

.......

....

"ยู!!!!!!! นายมาอยู่ที่นี่เอง หาตั้งนาน!!!"

เสียงเข้มดังขึ้นฉุดยูออกมาจากภวังค์ ร่างบางรีบหันไปยังที่มาของเสียงโดยไม่รีรอ

ภาพตรงหน้า คือ"เค้า"อยู่ในสภาพหอบด้วยความหนื่อยอ่อน ผมสีทองอันงดงามหยุ่งเยิงไม่เป็นทรง ส่วนเสื้อที่ร่างสูงสวมใส่อยู่ก็มีเหงื่อยซึมอย่างเห็นได้ชัด ทั้งหมดนั้นคงตีความได้อย่างไม่ยากว่าตามหาเขามานานพอสมควรแล้ว

"นายเนี่ยแหละน้า อยู่ๆก็เดินออกมาร่อน ไม่บอกคนอื่นสักคำ รู้ไหมคนเขาเป็นห่วงแค่ไหน!!!!" ร่างสูงพูดอย่างหัวเสียพลางหย่อนตัวลงนั่งข้างๆร่างบาง..

....นั่นๆไง....มาถึงก็บ่นเชียว....สมกับเป็น"เค้า"จริงๆเลย.....

"ฮะ ฮะๆๆๆๆๆๆ " เผลอหัวเราะออกไปจนได้...

"เฮ้ย!!! นี่นาย อย่ามาหัวเราะนะ!!! คนเขาอุตสาห์เป็นห่วงกลัวว่าจะโดนใครอุ้มไป!!! ไม่หน้าเป็นห่วงเลย ชิ!! " หน้าร่างสูงตอบกลับอย่างรวดเร็ว ตอนนี้ใบหน้าของชายหนุ่มเริ่มแต่งแต้มด้วยสีแดงจากความอาย

"แต่...ฮิโรกิ ก็ตามหาฉันอยู่ดีไม่ใช่เหรอ....? " ยูพูดยิ้มๆ

"..ก....โธ่โว้ยยย!!! ไม่พุดกับนายแล้ว ชริ!! " ตอนนี้ฮิโรกิเริ่มไม่รู้แล้วว่าจะเอาหน้าไปไว้ไหนแล้ว ก็เพราะใบหน้าเจ้ากรรมเริ่มแดงอย่างเห็นได้ชัด

ยูซึ่งสังเกตุอยู่นั้นแอบยิ้มเล็กๆ ใบหน้าหล่อเหลาของคนตรงหน้าที่สีแดงระรื่ออย่างงี้ใช่ว่าจะหาดูง่ายซะที่ไหน ถ้าแอบเอารูปไปปล่อยที่ร้านล่ะก็...ได้สนุกแน่....แต่จะว่าไป..ฮิโรกิก็หล่อใช่ย่อยนะ....

"เฮ้ยๆ นี่นายจะมองอีกนานไหมเนี่ย!! " คนที่ถูกมองรู้สึกได้ถึงสายตาของร่างบาง

"......" ไม่มีคำพูดใดๆหลุดตอบกลับจากปากเรียว มีเพียงสายตาที่แกล้งเหล่ไปทางอื่น

"ไปเถอะ กลับที่พักได้แล้ว นี่เริ่มมืดมากแล้วนะ " ฮิโรกิพูดด้วยน้ำเสียงอดกลั้นให้เหมือนปกติก่อนใช้มือหนาดึงตัวร่างบางตรงหน้าขึ้น

"อืม..." ยูก็ยอมแต่โดยดี สร้างความงุนงงให้แด่ร่างสูงเล็กน้อย....

แต่ระหว่างที่ยูกะลังลุกขึ้นยืนอยู่นั้น คลื่นลูกใหญ่ก็ดันซัดเข้ามา ทำให้ร่างบางถึงกับหกล้มและแน่นอนว่าร่างสูงก็ต้องล้มตามไปด้วย..........

ความเงียบสงบในยามราตรีเข้ามาอีกครา.....

ไม่มีเสียงใดเล้ดลอดออกจากปากของทั้งสอง ซึ่งตอนนี้อยู่ในสภาพที่ฮิโรกิกะลังคร่อม ยู อยู่.....ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆทั้งสิ้น......ดวงตาได้แต่มองอีกฝ่าย.....

.......ตึก........

เสียงหัวใจเต้นระรัวพร้อมกับเกลียงครื่นลูกเล็กๆที่ซัดเข้าหาชายฝั่ง.....แสงจันทร์ในยามนี้....ช่างงดงามเกินคำบรรยาย.........

ร่างบางในสภาพเสื้อยืดสีขาวเปืยกชุ่มด้วยน้ำทะเล เรือนผมสีดำมีหมดน้ำมาเกาะเกี่ยวเป็นกลุ่มๆ ใบหน้าที่แดงระรื่อจากสภาพตอนนี้เมื่อรวมกับใบหน้าอ่อนเยาว์แล้ว ช่างหน้าดึงดูเสียนี่กะไร.........

'งดงาม.....ช่างหน้าหลงไหลเหลือเกิน.......อยากครอบครอง........อยากเก็บเอาไว้คนเดียว.......ไม่ต้องการให้คนอื่นมาแตะต้อง....เป็นของๆฉันเพียงแค่คนเดียว...........'

มือกร้านของร่างสูงเริ่มลูบไล้ไปยังใบหน้าของร่างบาง เริ่มจากหางตา ไปยังโหนกแก้มสวย ลงมาที่ริมฝีปากได้รูป

........หน้าแปลกยิ่งนักที่ร่างบางไร้ซึ่งการตอบโต้เช่นทุกๆครั้ง.........

ร่างบางในตอนนี้ใช้ดวงตากลมโตมองเค้าอย่างเย้ายวน เหมือนจะเคลิ้มตามไป.....ลมหายใจเริ่มถี่ขึ้น........

ฮิโรกิเริ่มโน้มตัวลงมา....ช้าๆ......................ริมฝีปากของคนทั้งสองห่างกันไม่ถึงคืบ..........................

และแล้ว..........

"เฮ!!!! ตรงนั้นทำอะไรกันน่ะ!!!! "

เสียงของใครบางคนทำเอาทั้งสองสะดุ้งเฮือก....ภาพของชายหนุ่มผมสีน้ำตาลวิ่งมาอย่างริบๆทำให้ทั้งสองจำต้องผละออกจากกัน..

"ไอ้ลูกลิงเอ๋ย!! "ฮิโรกิสถบเบาๆระหว่างยันตัวลุกขึ้นยืน....

"........." ไม่มีเสียงใดลอดออกมาจากปากของร่างบาง........ความรู้สึกนี้มัน..........

"ไปกันเถอะ รีบไปก่อนที่ไอ้ลิงนั่นจะมายุ่งไปมากกว่านี้...." ร่างสูงพูดเซ็งๆพลางยื่นมือช่วยร่างบางลุกขึ้น ก่อนจะช่วยพยุงร่างบางให้ลุกขึ้นโดยเร็วแล้วเดินกลับไปยังที่พักก่อนผู้ที่เป็น"ก้าง"จะมาถึง........

ร่างทั้งสองหายไปจากริมฝั่งทะเล พร้อมๆกับเกลียวคลื่นที่ไหลย้อนกลับไปยังแหล่งที่มา........หากแต่.........

ถึงแม้ว่าคลื่นจะกลับเข้าสู่พื้นทะเลแล้วก็ตาม..............

แต่ว่า..........ก็ยังเหลือร่องรอยของการมาอยู่ดี......................

เฉกเช่นเดียวกับชายหนุ่มทั้ง สอง.....................

ที่เริ่มรู้สึกถึง...........อะไรบางอย่างที่กำลังค่อยๆเปลี่ยนไป....................................

***********************************************************
By Mikami

ปล. ฝึกเขียนดึงอารมณ์โดยใช้การเว้นบรรทัดฮะ เป็นอย่างไงขอคอมเม้นต์ด้วย........

Edit : เพิ่งการเว้นบรรทัดฮะ....เอาลงนี่แล้วบรรทัดที่เว้นแอบแคบลง....