หลังจากขนกระเป๋าและคนทั้งหมดสิบชีวิตขึ้นรถตู้สีดำขนาดใหญ่แล้ว
อิจิกับมิอากะเริ่มหยิบขนมที่ทำไว้เมื่อเช้าขึ้นมาส่งต่อรอบรถที่ไปได้ไม่ถึงครึ่งทาง
ภายในรถนั่งกันเต็มพื้นที่ โดยมีเบาะสิบเบาะล้อมเป็นรูปตัวยูแบบสามสี่สาม
(ซ้ายสามเบาะกลางสี่เบาะขวาสามเบาะ) ฝั่งซ้ายมีสามพี่น้องชาน ตรงกลางมีฮิโรกิ มิอากะ อุซึมุ ฮิคารุ
ส่วนฝั่งขวามี เซ็ตซึยะ มิคามิ และอิจิ มีโต๊ะตัวเล็กๆอยู่ตรงกลางโต๊ะที่กำลังเต็มไปด้วยขนม
บรรดาของหวานถูกส่งต่อไปเรื่อยๆจนหยุดที่อุซึมุ ที่รับมากินไม้หนึ่งก่อนส่งเข้าปาก น้ำจิ้มติดอยู่ที่มุมปากน้อยๆ
"เลอะแล้วนะยูจัง"มิอากะชี้ตรงมุมปากของอุซึมุแล้วส่งกระดาษเช็ดปากให้
"ไม่ต้องมั้งมิอากะ"ฮิคารุที่นั่งอยู่เอื้อมมือมาเช็ดให้ ด้วยความเป็นคนไม่ได้คิดอะไรมากเลยโดนสายตา
เสียดแทงสองคู่มองอยู่แบบไม่รู้ตัว
เซ็ตซึยะหยิบมันฝรั่งทอดขึ้นมาจิ้มๆใส่ปากเรียวของร่างบาง พร้อมกับทำเสียง"อ่ะ อ้าาาาาาม"
ไปด้วย ฮิโรกิที่เห็นภาพบาดตาเลยเอาซากุระโมจิป้อนมิอากะบ้าง ทำให้ในรถเริ่มอึมครึมทันที
สองแฝดชานเห็นไอมาคุในรถจึงเริ่มเล่นอะไรแผลงๆทันที
"เรามาเล่นเกมกันดีกว่า"ซาเอะเสนอ"ดีมั้ยคะ?"พลางมองทุกคนไปด้วย ทุกคนพยักหน้า
"เกมนี้ชื่อเกม'เป่า ยิ้ง ฉุบพูดจริง'นะจ๊ะ ง่ายๆเลย จับคู่กันก่อน
แล้วใครฉุบแพ้ คนแพ้ต้องพูดความจริงมาหนึ่งอย่าง จับคู่โดยโอน้อยออกนะจ๊ะ"
ในรถที่เริ่มหาอะไรทำก็กระตือรือร้นขึ้นมา ผลจับคู่คือมิอากะคู่กับอิจิ ซาเอะคู่กับฮิโรกิ ซาอิคู่กับเซ็ตซึยะ ซายะคู่กับฮิคารุ และมิคามิคู่กับอุซึมุ
"เอาล่ะนะ เริ่มที่คู่มิอากะจังกับอิจินะ เป่า ยิ้ง ฉุบ!"มิอากะออกกรรไกร อิจิออกกระดาษ
"ว๊ายยยยยยยย จะพูดวามจริงอะไรดีเนี่ย เอาเป็นว่า ฉันสวยที่สุดในรถคันนี้ละกัน"ทั้งรถทำหน้า
เซ็งโลกขึ้นมาทันตาเห็น
"เป่า ยิ้ง ฉุบ !"คู่ของซาเอะกับฮิโรกิต่อมา ผลคือฮิโรกิแพ้
"เก็บไว้หลังฉุบกันหมดแล้วนะคะ"ซาเอะทำตาใส
ต่อๆมาก็เริ่มฉุบกันเรื่อยๆ คนที่ต้องบอกความจริงต่อจากฮิโรกิคือเซ็ตซึยะ ซายะ และอุซึมุ
"เอาล่ะฮิโระคุงบอกเลยๆ"ซาเอะคะยั้นคะยอ ฮิโรกิเริ่มทำหน้าบอกไม่ถูก
"คือ...."หน้าของเขาเริ่มร้อนผ่าว"ผมชอบสัตว์ตัวเล็กๆอย่างแมวน่ะ"คนอื่นๆเริ่มหัวเราะคิกคัก
"มันไม่ตลกนะ"เขาหันหน้าไปทางอุซึมุที่หัวเราะอยู่ ร่างบางเงียบกริบลงเหมือนปิดเสียงไป
"ต่อไปก็ผมสิ"เซ็ตซึยะเอ่ย"ผมความจำเสื่อมน่ะครับ จำได้แต่ชื่อตัวเองเลยไม่มีความจริงจะบอก"เขา
เกาหัวแกรกพลางยิ้มแหะๆ แล้วทั้งรถก็เงียบลงทันทีที่มาถึงตาของซายะ
"ฉันเหรอ"เธอมองไปรอบคัน สายตาอยากรู้มากมายของพนักงานจ้องเป๋ง
"เอ่อ...ฉันกลัวที่สูงน่ะ"เจ้าของร้านบอกง่ายๆ เหล่าพนักงานผู้อยากรู้ด้วยใจจดจ่อถึงกับห่อเหี่ยวไป
นึกว่าจะได้รู้อะดีๆทีพนักงานคนอื่นไม่รู้ซะอีก
สุดท้ายคืออุซึมุที่กำลังคิดหน้าเครียดว่าจะบอกความจริงอะไรดี
"ยังไม่มีลูกค้าในร้านกับพนักงานบางคนรู้เลยครับว่าผมเป็นผู้ชาย"
เสียงหัวเราะของเซ็ตซึยะดังขึ้นก่อนไครเพื่อนจนเป็นที่สนใจ
"นี่ถ้ายูจังเป็นผู้หญิงจริงๆผมขอเป็นแฟนไปแล้วนะ"คนตัวโตได้ยินถึงกับหันมาจ้องเขม็ง
เจ้าของรอยยิ้มแสนกวนนั่นจนคอแทบเคล็ด
ผ่านไปได้ราวสามชั่วโมง บรรยากาศนอกรถเริ่มเปลี่ยนเป็นน้ำทะเลสีฟ้าใสกับทรายขาวละเอียด
กลิ่นเกลือโชยเข้ารถมาจางๆ อุซึมุเปิดกระจกรถออกไปรับลมทั้งๆรถยังแล่น
"ทะเลล่ะ ถึงแล้วๆๆๆ"แว่นกันแดดสีน้ำเงินเข้มประดับอยู่บนใบหน้างามเกินหญิงกลับเข้ารถมา
บอกทุกคนด้วยเสียงตื่นเต้น ผ่านไปได้อีกสิบห้านาทีก็ถึงรีสอร์ตขนาดกลางตั้งอยู่ติดทะเลแต่มีต้นไม้ขึ้นร่มรื่น
คนขับรถนำรถตู้จอดหน้ารีสอร์ท พนักงานชายหญิงมาต้อนรับเป็นแนวยาวเริ่มหยิบกระเป๋าลงจากรถส่งให้
ถึงห้องพักของทุกคน
"เกมมันเพิ่งจะเริ่ม ผ่านมาแค่เติมเชื้อไฟเฉยๆ"มิคามิหัวเราะคิกพอให้ไม่มีใครได้ยิน
By : Saya
อิจิกับมิอากะเริ่มหยิบขนมที่ทำไว้เมื่อเช้าขึ้นมาส่งต่อรอบรถที่ไปได้ไม่ถึงครึ่งทาง
ภายในรถนั่งกันเต็มพื้นที่ โดยมีเบาะสิบเบาะล้อมเป็นรูปตัวยูแบบสามสี่สาม
(ซ้ายสามเบาะกลางสี่เบาะขวาสามเบาะ) ฝั่งซ้ายมีสามพี่น้องชาน ตรงกลางมีฮิโรกิ มิอากะ อุซึมุ ฮิคารุ
ส่วนฝั่งขวามี เซ็ตซึยะ มิคามิ และอิจิ มีโต๊ะตัวเล็กๆอยู่ตรงกลางโต๊ะที่กำลังเต็มไปด้วยขนม
บรรดาของหวานถูกส่งต่อไปเรื่อยๆจนหยุดที่อุซึมุ ที่รับมากินไม้หนึ่งก่อนส่งเข้าปาก น้ำจิ้มติดอยู่ที่มุมปากน้อยๆ
"เลอะแล้วนะยูจัง"มิอากะชี้ตรงมุมปากของอุซึมุแล้วส่งกระดาษเช็ดปากให้
"ไม่ต้องมั้งมิอากะ"ฮิคารุที่นั่งอยู่เอื้อมมือมาเช็ดให้ ด้วยความเป็นคนไม่ได้คิดอะไรมากเลยโดนสายตา
เสียดแทงสองคู่มองอยู่แบบไม่รู้ตัว
เซ็ตซึยะหยิบมันฝรั่งทอดขึ้นมาจิ้มๆใส่ปากเรียวของร่างบาง พร้อมกับทำเสียง"อ่ะ อ้าาาาาาม"
ไปด้วย ฮิโรกิที่เห็นภาพบาดตาเลยเอาซากุระโมจิป้อนมิอากะบ้าง ทำให้ในรถเริ่มอึมครึมทันที
สองแฝดชานเห็นไอมาคุในรถจึงเริ่มเล่นอะไรแผลงๆทันที
"เรามาเล่นเกมกันดีกว่า"ซาเอะเสนอ"ดีมั้ยคะ?"พลางมองทุกคนไปด้วย ทุกคนพยักหน้า
"เกมนี้ชื่อเกม'เป่า ยิ้ง ฉุบพูดจริง'นะจ๊ะ ง่ายๆเลย จับคู่กันก่อน
แล้วใครฉุบแพ้ คนแพ้ต้องพูดความจริงมาหนึ่งอย่าง จับคู่โดยโอน้อยออกนะจ๊ะ"
ในรถที่เริ่มหาอะไรทำก็กระตือรือร้นขึ้นมา ผลจับคู่คือมิอากะคู่กับอิจิ ซาเอะคู่กับฮิโรกิ ซาอิคู่กับเซ็ตซึยะ ซายะคู่กับฮิคารุ และมิคามิคู่กับอุซึมุ
"เอาล่ะนะ เริ่มที่คู่มิอากะจังกับอิจินะ เป่า ยิ้ง ฉุบ!"มิอากะออกกรรไกร อิจิออกกระดาษ
"ว๊ายยยยยยยย จะพูดวามจริงอะไรดีเนี่ย เอาเป็นว่า ฉันสวยที่สุดในรถคันนี้ละกัน"ทั้งรถทำหน้า
เซ็งโลกขึ้นมาทันตาเห็น
"เป่า ยิ้ง ฉุบ !"คู่ของซาเอะกับฮิโรกิต่อมา ผลคือฮิโรกิแพ้
"เก็บไว้หลังฉุบกันหมดแล้วนะคะ"ซาเอะทำตาใส
ต่อๆมาก็เริ่มฉุบกันเรื่อยๆ คนที่ต้องบอกความจริงต่อจากฮิโรกิคือเซ็ตซึยะ ซายะ และอุซึมุ
"เอาล่ะฮิโระคุงบอกเลยๆ"ซาเอะคะยั้นคะยอ ฮิโรกิเริ่มทำหน้าบอกไม่ถูก
"คือ...."หน้าของเขาเริ่มร้อนผ่าว"ผมชอบสัตว์ตัวเล็กๆอย่างแมวน่ะ"คนอื่นๆเริ่มหัวเราะคิกคัก
"มันไม่ตลกนะ"เขาหันหน้าไปทางอุซึมุที่หัวเราะอยู่ ร่างบางเงียบกริบลงเหมือนปิดเสียงไป
"ต่อไปก็ผมสิ"เซ็ตซึยะเอ่ย"ผมความจำเสื่อมน่ะครับ จำได้แต่ชื่อตัวเองเลยไม่มีความจริงจะบอก"เขา
เกาหัวแกรกพลางยิ้มแหะๆ แล้วทั้งรถก็เงียบลงทันทีที่มาถึงตาของซายะ
"ฉันเหรอ"เธอมองไปรอบคัน สายตาอยากรู้มากมายของพนักงานจ้องเป๋ง
"เอ่อ...ฉันกลัวที่สูงน่ะ"เจ้าของร้านบอกง่ายๆ เหล่าพนักงานผู้อยากรู้ด้วยใจจดจ่อถึงกับห่อเหี่ยวไป
นึกว่าจะได้รู้อะดีๆทีพนักงานคนอื่นไม่รู้ซะอีก
สุดท้ายคืออุซึมุที่กำลังคิดหน้าเครียดว่าจะบอกความจริงอะไรดี
"ยังไม่มีลูกค้าในร้านกับพนักงานบางคนรู้เลยครับว่าผมเป็นผู้ชาย"
เสียงหัวเราะของเซ็ตซึยะดังขึ้นก่อนไครเพื่อนจนเป็นที่สนใจ
"นี่ถ้ายูจังเป็นผู้หญิงจริงๆผมขอเป็นแฟนไปแล้วนะ"คนตัวโตได้ยินถึงกับหันมาจ้องเขม็ง
เจ้าของรอยยิ้มแสนกวนนั่นจนคอแทบเคล็ด
ผ่านไปได้ราวสามชั่วโมง บรรยากาศนอกรถเริ่มเปลี่ยนเป็นน้ำทะเลสีฟ้าใสกับทรายขาวละเอียด
กลิ่นเกลือโชยเข้ารถมาจางๆ อุซึมุเปิดกระจกรถออกไปรับลมทั้งๆรถยังแล่น
"ทะเลล่ะ ถึงแล้วๆๆๆ"แว่นกันแดดสีน้ำเงินเข้มประดับอยู่บนใบหน้างามเกินหญิงกลับเข้ารถมา
บอกทุกคนด้วยเสียงตื่นเต้น ผ่านไปได้อีกสิบห้านาทีก็ถึงรีสอร์ตขนาดกลางตั้งอยู่ติดทะเลแต่มีต้นไม้ขึ้นร่มรื่น
คนขับรถนำรถตู้จอดหน้ารีสอร์ท พนักงานชายหญิงมาต้อนรับเป็นแนวยาวเริ่มหยิบกระเป๋าลงจากรถส่งให้
ถึงห้องพักของทุกคน
"เกมมันเพิ่งจะเริ่ม ผ่านมาแค่เติมเชื้อไฟเฉยๆ"มิคามิหัวเราะคิกพอให้ไม่มีใครได้ยิน
By : Saya
