ยู มาต่อครับ

สงสารไอ้ฮิคกี้มันเลยมาต่อให้

ไม่ง้นมันคงต้องแต่งสี่ตอนรวด(ขอบใจฉันซะนะไอ้เพื่อนรัก)

เมื่อพวกนายใหญ่เดินออกไปกันแล้ว ฮิโรกิก็หันมาเล่นงานเจ้าตัวเล็กข้างๆทันที

"นี่แน่ะ" ร่างสูงผมสีทองหันมาดึงแก้มของคนตัวเล็กคืน

"โอยยยยยยย" ร่างบางร้องออกมาเสียงยาวเมื่อร่างสูงไม่ยอมปล่อยมือออกจากแก้มขาวๆที่ตอนนี้เริ่มจะเป็นชมพูแล้ว ตากลมโตปิดสนิทเพราะความกลัว จริงๆมันก็ไม่ได้เจ็บอะไรมากมาย (ฮิโรกิแกกล้าทำเคะแรง นายก็ต้องเจอฉันฆ่าละเฟ้ย)

"ไอ้บ้า มันเจ็บนะ" แทบจะในทันทีที่ฮิโรกิปล่อยมือ เจ้าตัวแสบก็ถูแก้มแดงๆของตัวเองทันที เมื่อเห็นอย่างนั้นมือเรียวของฮิโรกิก็ไปดันหน้าผากของยูเบาๆทีหนึ่งด้วยความหมั่นเคี้ยว (หมั่นเคี้ยวก็ฝั่งมันซิเคอะ ฝั่งไปตรงซอกคอขาวๆนั้นน่ะแหละ)

"แสบดีนัก หน้าตัวเองก็ไม่ยอมหยิก...ฉันไม่เอาคืนมากกว่านี้ก็ดีแค่ไหนแล้ว" ฮิโรกิว่า(เอาคืนมากกว่านี้เอาอะไรละตัว หยิกจูบๆ กรี๊ด)

"ยูจังเจ็บตรงไหนรึเปล่าครับ ไหนดูซิ" เซ็ตซึยะเดินไปคว้าไหล่ของร่างบางให้หันมาที่ตัวเองช้าๆ

"นี่ๆ แดงไหมอะ" ร่างบางปัดผมที่ปิดที่ข้างแก้มออกอย่างลวกๆแล้วโยนใบหน้าเข้าไปใกล้ มือเรียวของเซ็ตซึยะถือโอกาสเกลี่ยแก้มนุ่มๆนัดเพื่อเป็นการปัดผมที่เหลืออยู่ให้ไปทัดหูของร่างในกำมือ

....โว้ย...ทนดูไม่ไหวแล้วนะ....ฮิโรกิกระชากแขนของร่างบางออกมาจากห้องนั้น จนทำคนตัวเล็กเดินเซตามแรงลาก หัวเกือบจะหลบขอบประตูแทบไม่ทัน เมื่อร่างบางตั้งหลักได้ ก็เริ่มที่จะพยายามขัดขืนจากการลัดกุมนั้นทันที

"ปล่อยนะ ฮิโรกิ บอกให้ปล่อยไงเล่า"ร่างบางพยายามสะบัดมือนั้นออก แต่ไม่เป็นผล

เมื่อฮิโรกิมาถึงห้องแต่งตัว เขาก็ผลักร่างบางเข้าไปพร้อมตัวเขาด้วย ก่อนจะไม่ลืมปิดประตูล็อค

"นายบ้าอะไรของนายน่ะ ตั้งแต่ที่เซ้ตซึยะเข้ามาแล้วนะ" ยูโวยวานทันทีที่ฮิโรกิหันมามองเขา

"บ้าเรอะ ฉันซิต้องถามนายมากกว่า" ฮิโรกิโวยวาย

"ฉันทำอะไรไหน นายบอกมาซิ" ยูขึ้นเสียงไม่หยุด ก็เขาทั้งโดนลาก ดึงดึง โดนพลักเหมือนเป็นตุ๊กตาเลยนิ

"ตั้งแต่หมอนั้นมา นายก็เอาแต่สนใจมัน นายจะยั่วมันไปถึงไหน" ฮิโรกิไม่ว่าเปล่า มือทั้งสองข้างพลักให้ร่างบางติดกับผนังห้องแล้วกดไหล่บางนั้นไว้ไม้ให้หันไปไหน

"ฉันไม่ได้ยั่ว แต่ถึงฉันจะยั่วก็ไม่เกี่ยวอะไรกับนาย!" ร่างบางว่าทั้งดิ้นทั้งพลักแต่ก็สู้แรงคนตรงหน้าไม่ได้

"....." ฮิโรกินิ่งอึ้งไปชั่วครู่

...ใช่ซิ มันเกี่ยวอะไรกับฉัน...ฉันเป็นแค่คนที่ไม่สำคัญในสายตานายเท่านั้น... มือที่กดลงบ่นไหล่ของร่างบางนั้นค่อยๆลดแรงกดช้าๆ

"ถามหน่อยเถอะ นายเห็นฉันเป็นอะไรกันแน่ฮิโรกิ เห็นฉันเป็นของเล่นของนายหรือไง ห่ะ!" ดวงตาดุๆของร่างบางจ้องเขม็งไปยังใบหน้าที่อยู่ในความมืด แต่ทว่าเขาก็ยังคงมองเห็นมันเป็นภาพรางๆ(ด่าแล้วต้องจูบ ฮิโระเอาเลย เฮ้ยตรูก็เชียร์เจงวุ้ย)

"...." ฮิโรกิก้มหน้านิ่ง ในขณะที่ยูฟึดฟัดเดินออกไป

"ยูจัง...." เสียงที่ฮิโรกิเกลียดดังขึ้น ฮิโรกิเดินออกมาจากห้องแต่งตัว ยูเดินออกไปจากร้านกาแฟที่ปิดบริการแล้วนั้นออกไปยังถนน

"นายรู้ไหม การที่นายเกลียดฉัน ฉันเข้าใจดีแต่อย่าลงกับอุซึมุ เขาไม่ใช่สิ่งของๆนาย" เซ็ตซึยะหันมาทำตาดุใส่ฮิโรกิก่อนจะสะดหน้าเดินออกจากประตูนั้นไปเช่นกัน

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เช้าวันต่อมา ทุกคนมากันพร้อมเพียงตามเวลานัด เหลือแค่สองไอดอลที่หายไป

"สองคนนั้นไปไหนนะ" ซาเอะบ่นพร้อมเดินไปเดินมาเพราะเธออยากจะออกเดินทางไวๆ

"ฮิโรกิมาสายน่ะไม่แปลกหรอกนะ" มิคามิพูดก่อนจะมองไปตามทางที่ไร้ผู้คน แต่สักพักเงาของร่างสองร่างที่เดินห่างกัน(อย่างแรง)ก็เดินมาทางพวกเขา

ร่างบางในชุดเสื้อกล้ามสีดำ ที่คอมีแว่นตากันแดดสีน้ำเงินเกี่ยวไว้กับคอเสื้อ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงส่วนอีกข้างก็สะพายเป้ขนาดป่านกลางเอาไว้

ร่างสูงผมทองในชุดเสื้อเชิตสีขาว กางเกงขาสี่ส่วนสีดำแดง มือก็ถือกระเป๋าเสื้อผ้ามา

"สองคนนั้นเป็นอะไรน่ะ เกลียดกันมาแต่ชาติปางไหนเนี่ย" ซาเอะเห็นก็พูดขึ้นมา

"ป่าวนี่ครับ" ยูพูดก่อนจะส่งกระเป๋าให้คนขับรถของซายะ

"......" ฮิโรกิมองแผ่นหลังนั้นนิ่งเงียบ ก่อนจะส่งกระเป๋าให้คนขับรถอีกคน(มีสองเพราะเป็นตัวสำรอง เพื่อเวลาใครง่วงไงเคอะ)

การเดินทางมันจะสงบสุขไหมเนี่ย เมื่อสองเพื่อนสนิททะเลาะกันไปกันอย่างนี้

แล้วยูจังของป๋าจะเป็นไรไหมเนี่ย

โชคดีนะลูกรัก / กัดผ้าเช็ดน้ำร้องไห้

ไม่ต้องเอาฮิโระยูนะ ขอปฏิเสธจริงๆ ไอ้ฮิคกี้มันยังกลัวเลย

ต่อไปพวกแกก็แต่งเซ็ตให้เป็นคนดีได้แล้วนะ ชิส์

แต่งโดย - เจ้าชายปลาทอง ยู ก๊าก